Turystyka jest głównym źródłem dochodu kraju. W roku 2010 przybyło do Egiptu ponad 14,8 mln. turystów. Egipt najczęściej odwiedzali turyści z Rosji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Włoch, Francji i Polski. Szczególnie stare egipskie zabytki są magnesem przyciągającym zagranicznych gości. Obok Gizy i Kairu turyści chętnie odwiedzają Aleksandrię i Luksor, skąd między innymi można dotrzeć do Doliny Królów. Luksor jest także punktem startowym dla podróży przez Nil do Asuanu. Z tego miejsca oferowane są także loty i wycieczki autokarowe do Abu Simbel na Pustyni Nubijskiej i innych obiektów sakralnych wokół Jeziora Nasera. Większość operatorów podróży oferuje lot wewnętrzny do Kairu i po zwiedzeniu Kairu, DALEJ
6000 p.n.e.: uprawy pszenicy i jęczmienia nad Nilem, rozpowszechnienie ceramiki, początek hodowli owiec
5000 p.n.e.: rozwój rolnictwa w delcie Nilu
4500 p.n.e.: pierwsze pługi rolne, pierwsze łodzie żaglowe na Nilu
3500 p.n.e.: powstanie pierwszych miast, początek obróbki miedzi, powstanie i rozwój kultury Meadi w południowej części delty Nilu, początek okresu predynastycznego średniego w górnym Egipcie, pierwsze wyroby z żelaza (kute na zimno), pierwsze hieroglify, pierwsza malowana ceramika
3300 p.n.e.: początek okresu predynastycznego późnego w górnym Egipcie
3050 p.n.e.: narodziny Menesa pierwszego władcy zjednoczonego Egiptu
3000-2850 p.n.e.: Zjednoczenie Egiptu przez Menesa, DALEJ
Tereny w dolinie i delcie Nilu są kolebką cywilizacji starożytnego Egiptu.
Układ chronologiczny:
Stare Państwo
Pierwszy Okres Przejściowy
Średnie Państwo
Drugi Okres Przejściowy
Nowe Państwo
panowanie asyryjskie (671 – 656 p.n.e.)
panowanie perskie (525 – 404 p.n.e. oraz 343 – 331 p.n.e.)
panowanie Ptolemeuszy (331 – 30 p.n.e.
panowanie rzymskie (30 p.n.e. – 395 r.)
panowanie bizantyjskie (395 – 642 r.)
panowanie arabskie (642 – 1171 r.)
panowanie Saladyna – dynastia Ajjubidów (1171 – 1254 r.)
panowanie mameluków (1254 – 1517 r.)
panowanie osmańskie (1517 – 1774 r.)
panowanie francuskie (1799 – 1801 DALEJ
Pustynny klimat Egiptu sprawia, że szata roślinna jest bardzo uboga. Bujna roślinność ogranicza się tylko do doliny i delty Nilu oraz miast, gdzie ma charakter zieleni miejskiej. Na pustyni roślinność jest bardzo uboga, ogranicza się jedynie do suchych traw i rosnących rzadko krzewów tamaryszku. Wśród drzew spotyka się głównie palmy oraz akacje. Naturalna roślinność w dolinie i delcie Nilu została niemal całkowicie wyniszczona przez działania rolnicze człowieka. Dziś można zobaczyć tam jedynie zasadzone przez człowieka eukaliptusy, platany, jałowce i palmy. Wody Nilu, zwłaszcza te w delcie, stanowią znakomite środowisko dla rozwoju roślinności bagiennej i wodnej. Występujący tu dawniej papirus został DALEJ
Zasób wód w Egipcie jest dosyć ograniczony. Jedyną stałą rzeką jest Nil, płynący przez cały kraj i rozlewający się w rozległą deltę u wybrzeży Morza Śródziemnego. Rzeka ta od niepamiętnych czasów jest głównym źródłem wody Egiptu. Dziś jej nurt jest bardziej uregulowany dzięki tamie pod Asuanem. Pozostałe cieki wodne to rzeki okresowe lub epizodyczne – przez większą część roku są to suche doliny, w których tylko raz na rok lub raz na kilka lat pojawia się wartka rzeka, której żywotność nie przekracza nawet miesiąca. Egipt posiada także ogromne zasoby wód podziemnych, jednak stopień ich wykorzystania jest niewielki. Innym sposobem pozyskiwania wody do celów gospodarczych jest zbieranie DALEJ